Door Jorrit Sybesma, puntpixel.
Een collega grafisch ontwerper wees mij laatst vriendelijk op de nieuwe foldertjes van het museum. Wat ik van de nieuwe vormgeving vond. Eerlijk gezegd zaten in mijn geheugen nog de fraaie, terughoudende witte ontwerpen, allen voorzien van een aantrekkelijke, doch vreemde lijnletter. Zoiets overboord gooien, leek mij stug. Ik heb mij op deze plaats eenmaal eerder verbaasd uitgelaten over het vormgevingsbeleid van dit museum. In die tekst moest ik constateren dat er sprake was van een zekere verbetering in de bruikbaarheid van hun digitale representatie. Dus ik ging er vanuit dat het allemaal wel mee viel met die foldertjes. Tenslotte wijzen ontwerpers elkaar alleen op specifiek werk, als het van een twijfelachtige kwaliteit is. Dat is blijkbaar nu eenmaal de conventie in deze wereld.
Niet veel later loop ik toevallig door de Witte de Withstraat. Iets wat mij nog niet eerder opviel, stoort mij nu behoorlijk. Naast het feit dat de halve stoep was bezet door een uitstijgend schoolreis-genootschap, wordt mijn weg eveneens geblokkeerd door een opvallend object. Ik meende mij in een flits even in een hoerenbuurt te wanen. Een dikke manshoge, bus-brede rode, knipperende neonpijl wees mij opdringerig de ingang - het binnenplein - van het museum. Want wie de richting van de pijl volgt ziet die opgeblazen pornografische dwerg op het binnenplein. Wat is hier gebeurd? De geschiedenis van de Witte de Withstraat kent wel een gelijke occupatie van de bebouwing erlangs, maar dat is toch de nodige tientallen jaren terug. Het blijft gelukkig slechts bij de schreeuwerige pijl, een goede oplossing om mensen vooral af te leiden en niet hun weg in de richting van de Kunsthal te laten vervolgen. Na de pijl struikel je namelijk over het bouwmateriaal en voor je het weet val je in een bouwput waar eerst een prettig boomrijk plein te vinden was. Nu is het een doffe ellende. Nog voordat ik die conclusie kan trekken, word ik overlopen door een grote groep uitgelaten CKV'ers die zo snel als ze kunnen zich richting hun touringcar begeven. Als het stof is neergedaald, de bus is weggereden, ik de kreukels uit m'n pak heb gestreken, valt mijn oog op een vertrapt foldertje. Gezien de rode kleur valt het nogal op, in deze grauwe omgeving, net als de pijl van het museum. Direct leg ik ook de link tussen het schreeuwerige foldertje - waarvan ik toch echt dacht dat ik daarin de prijzen van afhaalpizza's zou aantreffen - en de knipperende pijl. Het hoort bij elkaar. Thuis tik ik - geschrokken van het voorgaande - het adres van de website van het museum in. De kleur rood schijnt zo fel van het scherm af, dat de muren in de kamer eenzelfde kleur krijgen. Nu verschijnt er ook een onleesbaar, knipperend, fel gekleurd disco-logo, ik waan mij in een snuif en slik, sexdanceclub. Het wordt mij duidelijk dat dit hun nieuwe identiteit is.
Kabouter buttplug heeft daadwerkelijk de dagelijkse leiding over het beste museum van Nederland (Boijmans van Beuningen) op zich genomen!
